
ERNESTO MUROLO
(1876-1939)

Nació en Nápoles el 4 de abril de 1876. Fue un poeta pictórico. Triunfó en el periodismo, en el teatro, en la canción. Es conocido su período de fulgor, cuando trabajó con Ernesto Tagliaferri durante 16 años produciendo gran cantidad de canciones. Sus éxitos: Jett’ ‘o bbeleno! - con Nicolardi -(1901), ‘0 scuitato - con Nicolardi - (1902), Pusilleco addiruso (1904), ‘A cammisa (1905) ‘A furastiera - con Bovio - (1906), Pusilleco Pusì (1906), ‘E ddoie risposte (1907), Tarantelluccia (1907), Core ‘e mamma (1909) Gira lu munno (1909), L’ammore ncampagna (1909), Matenata (1909), Quanno cantava ‘ammore (1909), Suspiranno (1909), Ah! raiiiinore che ffa fà! (1911), Te si’ scurdate ‘e Napule (1912), Quanta vote si’ bella! (1914), Tammurriata all’antica (1914), Amàmmoce in silenzio (1916), Pusilleco dorme! (1916), Napule aspetta (1917), Nuttata napulitana (1917), ‘O surdato ‘e mala vita (1917), Popolo pò! (1917), ‘E ffeste ‘e Napule (1918), ‘0 piano 'e guerra (1918), Quanno canta Pusilleco (1918), Sta luna ‘o vvo’ (1918), Tre primmavera fa (1918), Gampagnata napulitana (1919), Napule! (1919), Napule ca se ne va! (1920), Pusilleco (1920), Manduiinata a Napule (1921), Int’a n’ora Dio lavora (1923), Serenata napulitana (1923), Qui fu Napoli (1924), ‘E furastiere a Napule (1925), Piscatore ‘e Pusilleco (1925), Napule e Surriento (1926), Tarantella internazionale (1926), ‘A canzone ‘e Santa Lucia (1927), Mbracci’a mme! (1927), ‘A canzone d’ ‘e stelle (1928), Addio, mare ‘e Pusilleco (1928), Quanno ammore vo’ filà (1929), ‘A canzone d’ ‘a felicità (1930), Ammore canta (1930), Nun me scetà (1930), Adduormete cu me (1931), Paraviso e fuoco eterno (1931), ‘0 cunto ‘e Mariarosa (1932), E a Napule ce stà... (1933), ‘0 balcone ‘e Napule (1934), L’ammore è tutto ‘o munno (1935) y Menestrello d’aprile (1925).
EDOARDO NICOLARDI
(C.O. LARDINI, 1878-1954)

Nació en Nápoles el 28 de febrero de 1878. Célebre desde joven con una de sus primeras canciones: Voce 'e notte. También fue autor de deliciosas poesías. Fundó y dirigió el semanario humoristico «Re di danaro», que luego de varios años de vida fue suprimido por el fascismo. Escribió revistas teatrales y dirigió algunas editoriales musicales. Todavía se recuerdan algunas conversaciones radiofónicas como «Tipi e costumi napoletani» que comenzaron en 1944 y duraron hasta pocos meses antes de su muerte. En 1905 comenzó a formar parte de la Administración de los Hospitales Reunidos y desde 1910 hasta 1950 fue Director administrativo del Hospital de Loreto. Sus éxitos: Jett’ 'o bbeleno! - con E. Murolo - (1901), '0 scuitato (con Murolo) (1902), Voce 'e notte (1904), Sciuldezza bella! (1905), '0 nzurato (1907), Oi Gnese, Gnese... (1908), Mmiez' 'o ggrano (1909), Tarantella ntussecosa (1909), L'ammore a tre... (1910), Na palurnmella janca (1910), L’ammore passaggiero (1911), Quanno 'o destino vo' (1912), Primmo ammore (1913), Testamento (1921), Surdato 'e Napule (1927), Tammurriata nera (1944) y 'E zucculille (1951).
FERDINANDO RUSSO
(1866 - 1927)

Nació en Nápoles el 25 de noviembre de 1866 en el seno de una familia de la burguesía. Fue periodista y autor de un centenar de “macchiette”. Alcanzó la fama con los versos de Scetate en 1887. Fue también cantante. Murió en 1927. Sus mayores éxitos: Scetate, Quanno tramonta ’o sole, Serenata a Pusilleco, etc.
VINCENZO RUSSO
(1876 -1904)

RAFFAELE SACCO
(1787-1872)

GIUSEPPE TURCO
(1846-1903)
RAFFAELE VIVIANI
(1888-1950)

Nació en Castellammare di Stabia (Nápoles) el 10 de enero de 1888. Fue comediógrafo, poeta y actor nacional e internacional. Con su arte escénico llevó a las plateas locales y extranjeras el verdadero corazón de Nápoles, sus grandezas y miserias y su resignación. Su poesía es fiel reproducción de su vida, de los usos y costumbres de su pueblo al que amaba intensamente. En 1905 obtuvo el primer éxito como cantante con la canción 'O scugnizzo de Capurro y Buongiovanni. En diciembre de 1917 formó su primera compañía musical napolitana, y desde entonces hasta 1945, su actividad como actor cómico y comediógrafo no se detuvo. Inauguró un nuevo género de “macchietta” con tiempo de marcha. Entre todas sus canciones las más recordadas son: Bammenella, Quanno iarraie a spusà, Caro Totó, Fifí Rino, Ce vevo ‘a copa.